RSS  

ای عشق که مرا رها نمیکنی

من روح آزاده ام را به تو تکیه می دهم

من هستی خود را که به تو مرهونم به تو باز میدهم

آن هستی که در اعماق اقیانوس تو جاری است

سرشارتر و فراوان تر بادا

ای سروری که از میان رنج مرا می جویی

مرا توان آن نیست که قلبم را به روی تو ببندم

در میان باران ، رنگین کمان می جویم

و میدانم که قول تو بیهوده نبوده است:

سحرگاه اشکی نخواهد ریخت...

گل بی رخ یار خوش نباشد........بی باده بهار خوش نباشد
طرف چمن و طواف بستان.................بی لاله عذار خوش نباشد
رقصیدن سرو و حالت گل....................بی صورت هزار خوش نباشد

ای بی وفا بترس دمی از خدای من کمتر جفا نما بدل مبتلای من

من با غم تو شادم و تو غافل از منی بر گوش چرخ میرسد هر دم صدای من

درد مرا دوای بجز دیدن تو نیست روی نکوی توست که باشد شفای من

از من نهان مکن رخ چون ماه خویش را هر ذره ای نشان ز تو باشد برای من

خونم اگر بریخت دو چشمان مست تو یک بوسه بس اگر که دهی خونبهای من

پروا ندارم ای صنم از روز رستخیز گر مهر چهره تو شود رهنمای من

بیزار گشته ام زه خود و دیگران از آنک پیدا نشد کسی که بداند بهای من

باغ و گل و بنفشه صفایی نمی دهد ای گلعذار روی تو باشد صفای من

با سوز دل بگو شکیبا به کوه کن شیرین بریزد اشک ز شور و نوای من

محبوبم!

     اگر برای آن به سوی تو می آیم

       که مرا از شعله های دوزخ نجات بخشی ،

          بگذار که در آنجا بسوزم

            و اگر برای آن به سوی تو می آیم

              که لذت بهشت را به من بخشی

                بگذار که درهای بهشت به رویم بسته شود

                  اما اگر برای خاطر تو به سویت  می آیم ،

                    محبوبم!مرا از خویش مران!

                            متبرکم کن

                    تادر کنار زیبایی جاودانه ات

                          تا ابد لانه کنم

براي آخرين آرزو پياله اشکانم را به تو هديه ميدهم اي خوب من ،

اي هميشه خاموش سکوت تو را با ترانه هايم مي آميزم

لبانم را در حسرت بوسه اي آرام سينه هايم را ميان بازوانم ميفشارم

و نبودنت را خاموش فرياد ميکشم

براي آخرين بار کوير خشکيده لبانم از چشمان ترم سيراب مي شود و آرام فرو ميروم

زهجرانت دلم خون شد کجایی * چرا ای جان جان من نیایی

تو رفتی با تو از تن جان من رفت *به تن جان آیدم گر تو بیایی

بیا ای درد و هم درمان دردم * که تو درمانی و دردم دوایی

صفا دیگر ندارد باغ و بستان * برای من تو بستان را صفایی

سرا پا سوختم از آتش هجر *چه سازم گر نسازم با جدایی

 دلم شد غرق در دریایی امید * خدایی کن خدایی کن خدایی

چنان در زلف طرارت فتادم * که نبود دیگرم راه رهایی

به عشقت بوده و هستم وفا دار *چنین بی مرحمت آخر چرایی

 دلم چون زلف و عهد خود شکستی * چه گویم چون به عهد خود نپایی

 سیه شد از غمت روز  من و دل *بیا که شمس عالم تاب مایی

 ز بس بیگانگی کردی از این پس *سزد گویم اگر ناآشنایی

بیا تا سر نهم در زیر پایت * که بر فرقم به از ظل همایی

 ندارد طاقت هجرت شکیبا* کجایی ای قرار دل کجایی