RSS  

دل به غیر از تو نگیرد یار, یار دیگری * در دو عالم دل نبندد بر نگار دیگری

در بهشت جاودان گر زندگی باشد که هست * تو بر من باشی و حوری کنار دیگری

ای گل خوشبوی من آمد زمستان تو مرو * بی تو کی آید برای من بهار دیگری

خنده بگریزد ز لبهایم نباشی گر برم * دم به دم گریم روی گر در دیار دیگری

شیر را چشم غزالت میکشد در دام خود * تا که نتواند کند دیگر شکار دیگری

غنچه های بوستان سوزند از غم نشکفند * عندلیبم, گر شوی روزی هزار دیگری

بار عشقت همچنان کوهیست روی دوش من * عاشقان بر دوش کی گیرند بار دیگری

سر فرازم کرده نامت پیش دشمن پیش دوست * من ندارم بهتر از این افتخار دیگری

عقل میگوید شکیبا این بود دیوانگی  *  گر شوی پایبند زلف تابدار دیگری!

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا  *  خبراز سرزنش خار جفا نیست تورا

مااسیر غمو اصلا غم ما نیست تورا   *   تو اسیرغم خود رحم چرا نیست تورا

جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است  *  رفتن و لاست ز کوی تو ستادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم    *    دیگری جز تومرا این همه آزار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد * بشنو پند و مکن قصد دل آزرده خویش

ور نه بسیار پشیمان شوی از کرده خویش

برده ام ياد كه دل عاشق بي تاب تو بود

خسته بود از همه دنيا و فقط يار تو بود

برده ام ياد كه دل در همه شب ياد تو بود

كس ندانست كه او عاشق بيمارتو بود

شب و روزش همه روياي تو بود

در دلش شور و تمناي تو بود

آتشي بود كه بر خرمن كاهي افتاد

شعله اي زد به جهاني افتاد

دل بيچاره به چاهي افتاد

كس ندانست كه او در همه راهي افتاد

عشق آمد به جهان آتش زد

سوز و سازي به همه عالم زد

برده ام ياد كه در تب و تابش مي سوخت

همه ايام فقط چشم به اين در مي دوخت

من تهي بودم و سرشار شدم

دل به روياي تو بستم و چه بيمار شدم

عشق تو شور قشنگي به همه شعرم داد

يادتو رنگ قشنگي به همه جانم داد

كاش مي شد كه نبود زندگي رنگ و ريا

و فقط شانه تو بود ماواگه ما

حس تلخي دارم ؛ مثل يه شعر عجيب

و زمان مي گذرد؛ ثانيه هايي چه غريب

واي بر ثانيه ها كه چنان مي گذرند

واي بر ساعت ها كه چه سان مي گذرند

عمر ما مي گذرد من و تو تنهاييم

من و تو عاشق هم هر دو در جايگه غم هايم

مي هراسم از تو كه چه دوري از من

مي هراسم از غم كه بگويد با من

دل بكن از اين عشق چون خيالي خام است

عشق تو رفت ز دست؛ آرزويي خام است

لعن و نفرين به همه عالم باد گر بگيرد از من

عشق من؛ هستي من؛ شور و سر مستي من

نرود از يادم كه دلم بي تاب است

ظاهرا عشق عزيز غم نفرين شده امشب خواب است

چون دلم بي تاب است

پس در آغوشم گير؛ غم نفرين شده امشب خواب است.