RSS  

تو از کدوم قصه ای که خواستنت عادته

نبودنت فاجعه، بودنت امنیته

تو از کدوم سرزمین تو از کدوم هوایی

که از قبیله من یه آسمون جدایی

اهل هر جا که باشی قاصد شکفتنی

توی بهت و دقدغه، ناجی قلب منی

پاکی آبی و ابر نه خدایا شبنمی

قد آغوش منی نه زیادی نه کمی

منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من

خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن

منو با خودت ببر من به رفتن قانعم

خواستی هر چی که هست تو بخوای من قانعم

ای بوی تو گرفته تنپوش کهنه من

چه خوبه با تو رفتن، رفتن همیشه رفتن

چه خوبه مثل سایه همسفر تو بودن

همقدم جاده ها تن به سفر سپردن

چی میشد شعر سفر بیت آخرین نداشت

عمر کوچ من و تو دم واپسین نداشت

آخر شعر سفر آخر عمر منه

لحظه ی مردن من لحظه ی رسیدنه

دست تو یاس نوازش در سحرگاه بهاری

ای همه آرامش از تو در سرانگشتم چه داری

در کتاب قصه من معنی هر دل سپردن

خود شکستن بود و بردن در غم خود سوگواری

ای همدم ای مرحم ای خط سرنوشتم

ای همدم ای مرحم بی تو چه مینوشتم؟

من چه بودم نقش باطل،قایقی گم کرده ساحل

با هزاران زخم بر دل از عزیزان یادگاری

بی نیاز از هر نیازی ،بی خبر از پیله سازی

با گناه پاک بازی باختم در هر قماری

من چه بودم شعله ی درد، قصه ی خاکستر سبز

زخمی دنیای نامرد قصه چشم انتظاری

با من ویرانه از درد دست تو اما چه ها کرد

ای که با معنای دیگر عشق را آموزگاری

کسی غیر از تو نمونده اگه حتی دیگه نیستی * همه جا بوی تو جاری خودت اما دیگه نیستی

نیستی اما مونده اسمت توی غربت شبونه *  میونه رنگین کمونه خاطرات عاشقونه

آخرین ستاره بودی تو شب دلواپسی هام * خواستنت پناه من بود تو غروب بی کسی هام

لحظه هر لحظه پس از تو شبو گریه در کمینه * تو دیگه بر نمیگردی آخر غصه همینه

میشکنم بی تو و نیستی به سراغم نمیایی که ببینی * بی تو میمیرم و نیستی تو کجایی که ببینی

شب بی عاطفه برگشت شب بعد از رفتن تو * شب از نیاز من پر شب خالی از تن تو

با تو گل بود و ترانه با تو بوسه بود و پرواز* گل و بوسه بی تو گم شد بی تو پژمرده شد آواز

زندگی نقطه سر خط, بی وفایی شده عادت

تو نوشته بودی دیدار,سه تا نقطه به قیامت

زندگی نقطه سر خط,تلگرافی شده نامت

قلبمو مچاله کردی لای نقطه چین نامت

عزیزم نقطه ته خط برو با خیالت راحت

به تو تقدیم این ترانه ,عوض جواب نامت

با سی و دو حرف دلگیر,مختصر مفید و ساده

گفتی که سایه عشقت از سرم خیلی زیاده

زیر دردو خط کشیدی ,ضربدر زدی رو اسمم

تا بدونم که به عشقت تا که جون دارم تلسمم

توی یک  کاغذ بی خط,حرفای خسته به نوبت

توی سرزمین نامت حرف ت کرده قیامت

ت مثل تومثل تردید, ت مثل آخر طاقت

مثل تنهایی مثل تب مثل آخر خیانت ...

داری میگذری از من ,داری رد میشی آسون

حرفی برات ندارم, بغضمو کردی پنهون

اشکامو در میاری ولی انگار نه انگار

دستامو بگیر تو دستات برای آخرین بار

یه لحظه چشماتو ببند شاید منو یادت بیاد

همون که بهش گفتی یه روز جای تو هیچکس نمیاد

چند بار باید به چشم تو بشکنم آروم بگیری

بگو چقدر گریه کنم تا دیگه از پیشم نری

بگو چقدر اشک بریزم تا منو تنها نزاری

دارم به چشمات باج میدم تا تو بگی دوسم داری

اما من هنوز دوست دارم بدون, اگه حتی قلبتو پس بگیری

اگه مثل امروزم بهم بگی نمیخوام تو رو, میتونی که بری

سلام به همه دوستای گل و مهربونم

امیدوارم هرجا هستید شاد و سلامت باشید عیدتون مبارک ایشالا سال خیلی خوبی در کنار خونواده محترمتون  داشته باشید و امسال به هر ارزویی که دارید برسید

به همین زودی یه سال دیگم گذشت عمرمون مثل برق و باد داره میگذره سال 87 با تموم خوبی هاش و بدی هاش تموم شد و یه سال جدید اغاز شد مثل اینکه یه دفتر جدید دادن دستمون تا توش نقاشی کنیم

امیدوارم روزهای خوبی برا خودتون توش به تصویر بکشید .

به امید اینکه امسالم تنهام نزارید و به وبلاگ سر بزنید و نظرم حتما بزارید.

در پناه حق.......

هنوزم چشم تو برای من جام شرابه

هنوزم هستی من قصه رنج و عذابه

همه شب تا سحر جا در دل میخونه دارم

پریشون قصه ای رو با دل دیوونه دارم

سر دوراهی میشینم خودمو تنها میبینم

دونه دونه اشکهای حسرت که از دیده میره میشمارم

همه دل میبره هر لحظه تا مرز جنونم

میرم جایی که شاید گم بشه نام و نشونم

یه روزی اومدم دنبال تو منزل به منزل

یه روز افتاده بودم در به در دنبال این دل

چه سودی بردم ازعشق تو ای ناخونده مهمون

جز آنکه تا ابد هموار شوم کرده پشیمون

نمیتونم که دل بردارم از چشم سیاهت

ندارم طاقت موندن چنان خالی به راهت

زیر فانوس شب تار شبی سرد و بی ستاره

سر به زیر و تن خمیده یه مسافر رو به جاده

هدف بدون مقصد پیرهن سفر رو پوشید

رفت و رفت در جستجوی شهر آفتاب رو به خورشید

اون مسافری که با عشق رفت و رفت دنبال خورشید

همه جا رو گشت و آخر خورشید رو تو چشم تو دید

منم اون مسافر شب که تو چشم تو سفر کرد

واسه حفظ تن خورشید همه جا سینه سپر کرد

به تن تکیده من تو بتاب تا جون بگیرم

چشاتو وا کن که عمریست من به چنگ شب اسیرم

باید تو را پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست

با اینکه بی تاب منی بازم منو خط میزنی

باید تو را پیدا کنم تو با خودت هم دشمنی

کی با یه جمله مثل من می تونه آرومت کنه

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه

دلگیرم از این شهر سرد این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر میکنی حس میکنم از راه دور

آخر یه شب این گریه ها سوی چشامو میبره

عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی میپره

باید تورا پیدا کنم هر روز تنهاتر نشی

رازی با من بودنت حتی از این کمتر نشی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پر پر کنی

محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

تو که دستت به نوشتن آشناست * دلت ازجنس دل خسته ماست

دل دریا رو نوشتی همه دنیا رو نوشتی * دل مارو بنویس

بنویس هر چه که ما را به سر اومد * بعد قصه ها گذشت و بدتر اومد

بگو از ما که به زندگی دچاریم * لحظه ها را میکشیم ، نمی شماریم

بنویس از ما که در حال فراریم * توی این پاییز بد فکر بهاریم

دست من خسته شد از بس که نوشتم * پای من آبله زد بس که دویدم

تو اگر رسیده ای ما را خبر کن * چرا آنجا که تویی من نرسیدم

تو که از شکنجه زار شب گذشتی* از غبار بی سوار شب گذشتی

تو که عشقو با نگاهت تازه دیدی * بادبان به سینه دریا کشیدی

بنویس از ما که عشقو نشناختیم * حرف خالی زدیم و قافیه باختیم

بگو از ما که تو خونمون غریبیم * لحظه لحظه در فرار و در فریبیم

دل مارو بنویس!!!!

باور کن صدامو باور کن * صدایی که تلخ و خستست

باور کن قلبمو باور کن * قلبی که کوهه اما شکستست

باور کن دستامو باور کن * که ساقه نوازشه

باور کن چشم منو باور کن * که یک قصیده خواهشه

وسوسه عاشق شدن * التهاب لحظه هامه

حسرت فریاد کردنه * اسم کسی با صدامه

اسم تو هر اسمی که هست * مثل غزل چه عاشقانست

پر وسوسه مثل سفر* مثل غربت صادقانست

باور کن اسممو باور کن * من فصل بارون برگم

مترود باغ و گل و شبنم * درختم درخت خشکی تو دست تگرگم

باور کن همیشه باور کن * که من به عشق صادقم  

باور کن حرف منو باور کن * که من همیشه عاشقم

کاش لحظه های رفتن نمی بارید دشت چشمام * حق حق دلتنگی هامو می شکستم توی رگهام

دل پر تحملم از گریه من گله داره * چهره سرخ غرورم از شکستم شرمساره

باغ پیوند من و تو پر از عطر اقاقی * فصل آشنایی ما سبز خواهد ماند باقی

همه ی آنچه که دارم پیشکش سادگی تو * سوگلی ترانه هایم هدیه ی یکرنگی تو

فکر من مباش مسافر به سپیده ها بیندیش * چشم فردا ها به راهه راه سختی مانده در پیش

ای تولد دوباره فصل آغاز من و توست * ای رها از رخوت تن، وقت پرکشیدن توست

اون دوتا بسته چشات منو خوابم میکنه

ذره ذره اون نگات داره آبم میکنه

داره میمیره دلم واسه مخمل نگات

همه رنگی رو شناختم من با اون رنگ چشات

مثل یک رویای خوش پا گرفتی تو شبام

از یه دنیای دیگه غصه ها گفتی برام

هنوز ازحرم تنت داره میسوزه تنم

از تو سبزه زار شده خاک خشک بدنم

دستای عاشق تو، منو از نو تازه ساخت

دل نا باور من جز تو عشقی نشناخت!!!

خداوندا!

قرار میگیرم و آرام میشوم آنگاه که دل و اندیشه ام را در زیارتگاه نگاهت جا میگذارم، دل خاکی ام را در قدمگاه محبانت پرواز میدهم تا آسمانی شود و بیکرانگی دریای مهر و سعادت را دریابم. وچه زیباست تپیدن قلبی که برای رسیدن به این دیدار لحظه شماری میکند.

حالا دیگه تو روداشتن خیاله

 دل اسیر آرزوهای محاله

غباره پشت شیشه میگه رفتی

 ولی دلم هنوز باور نداره

حالا راه تو دوره دل من چه صبوره

کاشکی بودی و میدیدی زندگیم چه سوت و کوره

آسمون از غم دوریت حالا روز و شب میباره

میگه تو ذهن خیابون منو تنها جا میزاره

خاطره مثل یه پیچک میپیچه رو تن خستم

میگه حرفی که ندارم دل به خلوت تو بستم

امروز که محتاج توام جای تو خالیست

 فردا که میایی به سراغم نفسی نیست

در من نفسی نیست در خانه کسی نیست

نکن امروز را فردا بیا با ما که فردایی نمی ماند

که از تقدیر و خان ما در این دنیا کسی چیزی نمی داند

تا آینه رفتم که بگیرم خبرم از خود

دیدم که درآن آینه هم جز تو کسی نیست

من در پی خویشم به تو برمیخورم اما

در تو شده ام گم به من دسترسی نیست

نکن امروز را فردا دلم افتاده زیر پا

بیا ای نازنین ای یار دلم رو از زمین بردار

در این دنیای وانفسا تویی تنها منم تنها

نکن امروز را فردا بیا با ما بیا با ما

در این دنیای ناهموار که می بارد به سر آوار

به حال خود مرا نگذار رهایم کن از این تکرار

نمیدونم کدوم ادم بیکاری جای من به وبلاگای شما میاد و نظر میده و یه حرفای

بی معنی میزنه .این دوره و زمونه ادم بی معنی زیاده  خواستم بدونید اگه کسی از طرف من

حرفای غیر منطقی میزنه حواستون باشه من نیستم و باعث کدورت نشه .

بازم ممنون ازتون که همیشه به وبلاگم لطف داشتید.

یه چیزی هست تو چشات که دلم عاشق شور و حالشه

یه چیزی هست تو نگات که دل اسیر من دنبالشه

تو واسم آب حیات تو غزل هستی و من شاخه نبات

تاج عشقت رو سرم دل من عاشقه میمیره برات

دیگه کمتر گله کن یه زره کمتر گله کن

منو تو مال همیم یه کمی حوصله کن

باورم کن که یه روز مستی و میخونمون یکی میشه

قصه زندگی و حرفای عاشقونمون یکی میشه

دل وحشیم واسه تو میدونی اهلی شده

دل من عشق رو شناخت میبینی که روزگارم چی شده

دوست دارم نگاتو که قلب رو به آتیش میکشه

دل بیقرارمو پس میزنه پیش میکشه

باورم کن که دلم یه خونه محبته

اوج عشق من به تو اون نور بینهایته

دیگه کمتر گله کن یه زره کمتر گله کن

منو تو مال همیم یه کمی حوصله کن

وادی عشق تو ای لیلی جان , صحرایی است

که بهر گوشه اش افتاده چو من شیدایی است

هر که را هست دلی , دلبری آن را به کمین

هر که دارد سری از عشق در ان سودایی است

در ره کعبه کوی تو , چه حاجت به نشان ؟

 که بهر گام فتاده , سری اندر پایی  است

همه جویند تو را , مسلم و ترسا و یهود

راستی بر سر کوی تو عجب غوغایی است

آنچنان غرقه سیلاب سرشکم ز غمش

که جهانم همه در پیش نظر دریایی است

عاشق و عارف و عامی  , همه مفتون تو اند

لیک باور نکنم همچو منت رسوایی است

کار گلزار نه امروز کشید به جنون

 دیر گاهیست که دیوانه ی مه سیمایی است

من برای زنده بودن جستجوی تازه میخواهم

خالیم از عشب و خاموشم ،های وهوی تازه میخواهم

خانه ام گلخانه یاس است رنگ و بوی تازه می خواهم

ای خدا ،ای خدا بی آرزو موندم آرزوی تازه می خواهم

عشق تازه حرف تازه قصه تازه کجاست

راه دور خانه تو در کجای قصه هاست

تا کجا باید سفر کرد تا کجا باید دوید

از کجا باید گذر کرد تا به شهر تو رسید

کی اشکاتو پاک میکنه شبا که غصه داری  *  دست رو موهات کی میکشه وقتی منو نداری

شونه ی کی مرحم حق حقت میشه دوباره * از کی بهونه میگیری شبای بی ستاره

برگ ریزونای پاییز کی چشم برات نشسته * از جلو پات جمع میکنه برگای زرد و خسته

کی منتظر میمونه حتی شبای یلدا * تا خنده رو لبات بیاد شب برسه به فردا

کی از سرود بارون غصه برات میسازه * از عاشقی میخونه وقتی که راه درازه

کی از ستاره بارون چشماشو هم میزاره * نکنه ستاره ای بیاد، یاد تورو نیاره

پروردگارا!

هزاران بار تو را گواهی دادیم به بزرگی و عظمتت و تو را سپاس گفتیم به نعمات بیکرانت و تو را خواندیم وخواندیم اما نه چنان که سزاوار باشی اما تو چه مهربان و بخشنده هزاران بار بندگان ناچیز را به درگاهت خواندی و دستان تهی و طغیانگر ما را پذیرا بودی پس باز هم چشم امیدمان به عنایت و بخشش توست.

غمخوار مرا نیست دگر من شده ام خوار

بیگانه وخویش از من محزون شده بیزار

چون نیست دگر در رخم آثار تلالو

خاموشم و بی یاورم وبی کس و بی یار

خشکیده درختم من و در فصل خزانم

طوفان زده ام نیست دگر در بر من بار

خاموش چو شمعم که به کنجی بنشسته

 پروانه ز گردیدن گردم بودش عار

 من یوسف کنعان بدم و پادشه مهر

در پیش زلیخا شده کم ارزشم از خار

کمتر ز کلافی بفروشند مرا گر

دانم که کسم نیست در این شهر خریدار

در بحر غم و غصه شناور  همه روزم

هر شب بکشم تا به سحر آه شرر بار

ای یاور بی یار کسان رب توانا

کس نیست به غیر از تو مرا یار و مدد کار

لطفی ز کرم کن به شکیبا که تو هستی

واقف ز همه درد نهان و همه اسرار

به تو عادت کرده بودم ای به من نزدیکتر از من

ای حظورم از تو تازه ،ای نگاهم از تو روشن

به تو عادت کرده بودم مثل گلبرگی به شبنم

مثل عاشقی به غربت، مثل مجروحی به مرحم

لحظه در لحظه عذابه، لحظه های من ِ بی تو

تجربه کردن مرگه، زندگی کردن ِ بی تو

من که در گریزم از مرگ به تو عادت کرده بودم

از سکوت و گریه شب به تو هجرت کرده بودم

با گل و سنگ و ستاره از تو صحبت کرده بودم

خلوت خاطره هامو با تو قسمت کرده بودم

خونه لبریز سکوته خونه از خاطره خالی

من پر ازمیل زوالم ،عشق من تو در چه حالی؟؟

خداوندا!

به تو پناه می آوریم از اسارت لحظه هایی که بی تو یاد تو بگذرند و از سرگشتگی ایامی که به غفلت و تباهی سپری شوند. کاش این همه نادانی و خیره سری را به بردباری و رستگاری صالحات بر ما ببخشایی و عافیت روح و اندیشه نمازگزاران حقیقت جویت را ارزانی مان داری.